Father’s
Day!
June
17, 2012 9:00AM: Millennium Hotel, Oman
Dahil
sa may apat na araw akong bakasyon mula noong June 14-17, 2012 at dahil na rin
sa imbitasyon ng isang kaibigan ay nasa bansang Oman ako ngayon.
Habang
nakamasid ako sa dalampasigan at naghihintay na magising ang mga kasama ko na
marahil ay puyat dahil sa aming night-out, isang tawag ang aking natanggap….
Numero lamang ang rumihistro sa cp ko at hindi pamilyar sa akin ang country
code nito…
“Hello…” ang aking nasambit ng sagutin ang tawag.
“Felmo,
anak daddy mo ito…” ang sagot sa kabilang linya.
Kinabahan
ako ng sandaling iyon, hindi ko alam ang aking sasabihin… ang aking itay ang
tumatawag sa akin na halos tatlong taon ko nang di nakakausap.
“Sandali
po hindi ko kayo marinig… lalabas lang ako” ang aking nagging tugon… upang
makapag-isip ng aking sasabihin… mula sa balkonahe ng hotel ako ay pumasok sa
kwarto at lumabas sa garden, napaso ako sa tindi ng sikat ng araw… ako ay
lumakad pa papalapit sa mga puno ng dates upang makisilong sa lilim na likha
nito…
“Felmo”
“Dad,
kamusta po? Kanino nyo nakuha ang number ko?”
“nakuha
ko kay Archei (nakakabata kong kapatid)… nasa UAE ka pala?”
“Opo
, 2 years na rin ako dito”
“Kumusta
ka naman?”
Tila
napako ako sa aking kinatatayuan… kinakamusta ako ng aking ama… ng aking amang
halos di ko nakasama sa aking pagkabata, sa dahilang lumaki kaming ang kapiling
lamang ay ang aming ina. Nasa Saudi sya habang kami ay lumalaki… kada-dalawang
taon lamang kung sya ay umuwi, at isang buwan lamang ang kanyang inilalagi sa
amin at aalis namang muli.
Ang
tangi ko lamang, ala-ala sa kanya ay ang mga laruang robot at baril-barilang na
di ko naman nilalaro at pailan-ilang larawan habang nakabakasyon sya sa
Pilipinas… ilang birthday bang wala sya? Ilang pasko? Ilang bagong taon… Minsan
nga naisip ko rin na sya marahil ang dahilan kung bakit ako nagkaganito… dahil
marahil wala akong father figure na namamalas sa aming tahanan… dahil embis na
basketball ay jack-stone ang nakagawian kong laruin… pati narin barbie habang
inaalagan ko ang bunso naming kapatid.
At
sya rin marahil ang dahilan kung bakit iniwan kami ni inay at sumama sa ibang
lalaki… dahil wala syang panahon para sa amin ng pamilya nya… o dahil ganti
lamang iyon ni inay sa kanyang pangbababae ng siya ay nasa Saipan pa.
“Felmo
anak?”
“Dad
sorry po… mahina lang ang signal dito kaya paputol-putol ang linya” ang akin
pang alibi
“Kamusta
ka na?” muli nyang tanong.
“mabuti
naman po… kayo po kamusta na?”
“ito
tumatanda na… hahahaha” bagamat tumatawa sya sa kabilang linya ay parang inmpit
ito na animo’y pinipigil lamang ang luha… hindi ko namalayan na tumulo na rin
ang luha sa aking mga mata
“Dad,
miss ko na po kayo” ang tangi kong nasambit.
“anak,
buti naman at sinagot mo ang tawag ko… ikaw na lang sa iyong apat na
magkakapatid ang di ko nakakausap, buti naman at kinausap mo rin ako…” nabasag
na ang kanyang tinig… at batid kong lumuluha sya sa kabilang linya… ako man ay
di ko na mapigilan ang ma-iyak…
Hinagilap
ko sa aking sarili ang sagot sa katanugang “Galit ba ako sa aking Itay?” pero
wala akong nakitang puot… dahil sa kabila ng lahat ay minahal ko sya at ganap
na naunawaan lalo nang ako naman ang nag-abroad at nakakilala ng mga simpleng
taong nag susumikap at nagtitiis sa ibayong dagat maitaguyod lamang ang mga
naiwang pamilya sa pilipinas…
Marahil
ay kinapos sya ng panahon para sa amin ng pamilya nya… dahil hindi sapat ang
panahon kanyang ginugol sa ibayong dagat upang maitaguyod nya ang aming
pag-aaral… ang aming bukas…
…at
kung mabibigyan lamang sya ng ibang pagkakataon, marahil ay gagawa sya ng
paraan upang mabawi ang lahat nyang pagkukulang…
“Dad…
pasensya na po…”
“Wala
kang dapat alalahanin… ako nga ang dapat na humingi ng paumanhin sa inyo… at
salamat na rin dahil hindi mo pinabayaan ang mga nakakabata mong kapatid…”
“Kamusta
na po si Tita Flor (ikalawang asawa ni itay)?”
“Mabuti
naman anak… dalawa na pala ang kapatid mo ditto… sabi nga pala ni Archie ay bakasyon
mo sa August… sana madalaw ka dito…”
“Po…”
“kung
pwede ka lang naman… ako na ang bahala sa plane ticket mo”
“Balak
ko po kasing sa December na magbakasyon, kung papayagan po ako ng school… pero
kung matuloy po ako sa August sabihan ko po kayo…”
“ok,
anak… asahan ko”
“opo”
“Ingat
ka palagi dyan anak!”
“salamat
po…. Dad!”
Katahinikan…
“Anak?”
“Happy Father’s day po!”
“Salamat
anak!”
Halos
30minutes na ang nakakaraan mula ng huli kaming mag-usap na mag-ama… Masaya ako’t
muli ko syang nakausap, na muli ay nagbukas ang kumunikasyon naming dalawa. Marahil
nga’y mahirap tanggapin subalit batid kong mahal kami ng aming mga magulang…
mahal ako ng aking ama!
Eto
ako ngayon naka online magpapabook ng flight papuntang Kuwait sa darating na
August!
“Hindi
dahil sa hindi na nila MAHAL ang isa’t-isa ay din na rin nila MAHAL ang
kanilang ANAK!" -mula ito sa isang english movie na nakalimutan ko na ang pamagat... sinasabi ng isang babae sa isang bata na bagamat naghiwalay ang kanyang mga magulang hindi mawawala ang pagmamahal nila sa kanyang anak... tinagalog ko na to-
Marahil
hindi ako magiging ama… pero sapat na ang aking namalas sa tinagal ng aking
buhay sa mundong ito upang maintindihan ang aking ama… at ibang pang mga ama!
Happy
Father’s Day!
